Jrg 21 no 3 juni 2024
Tekst Carla Bakboord
In de aanloop naar de komende verkiezingen is de spanning in onze gemeenschap zichtbaar en zeker ook voelbaar. De mediaberichten liegen er niet om. Politieke partijen maken zich klaar om het machtscentrum te betreden en strijden om de gunst van de kiezers. Er wordt weer van alles beloofd.
Elke partij beweert het beter te zullen doen dan al die anderen. Allen geven aan hoeveel zij van ons houden. Dat zij de armoede zullen bestrijden en ons land tot ontwikkeling zullen brengen.
Ook de partijen die al decennialang regeermacht hadden, blijven dezelfde loze beloftes maken. Toch viert de criminaliteit hoogtij, ligt de gezondheidszorg op zijn gat, is het onderwijs nog lang niet op het gewenste niveau, en leven vele burgers onder de armoedegrens.
Van je burgers houden betekent dat je de mensenrechten van alle burgers zal naleven. Een zorgwekkende trend is het openlijk uitsluiten van bepaalde groepen. Sommige politieke partijen schromen niet om te verklaren dat zij niet van alle burgers houden en gebruiken hun eigen religieuze overtuigingen als rechtvaardiging voor hun openlijke discriminatie.
Ze beweren bijvoorbeeld dat ze de rechten van de LGBTQI+ gemeenschap niet zullen erkennen en dat zij geen stem verdienen in de samenleving wanneer zij aan de macht zijn. Ze doen alsof hun denken, handelingen en gedragingen in lijn zijn met de principes van hun religies.
Daarnaast wordt er ook openlijk gediscrimineerd op basis van gender. Weer andere politieke partijen vinden dat Suriname nog niet klaar is voor een vrouw als president. Dit soort uitspraken zijn niet alleen beledigend, maar ook in strijd met de basisprincipes van gelijkheid en rechtvaardigheid en een schending van de mensenrechten van vrouwen.
Ik vraag me af waarop deze politici hun mening baseren. Suriname is nog niet klaar voor een vrouwelijke president? Alsof al die mannelijke presidenten welvaart en welzijn voor alle burgers hebben gebracht. Zijn wij dan nog steeds ziende blind voor het feit dat mannen niet per se beter regeren omdat zij mannen zijn?
Democratische principes versus realiteit
De democratie (volksheerschappij) is gebouwd op de fundamenten vanuit een mensrechtenvisie en gebaseerd op onder meer gelijkheid, rechtvaardigheid en vrijheid. Politieke partijen maken gebruik van democratische processen om aan de macht te komen. Dus moeten zij deze mensenrechtenprincipes ook propageren en in de praktijk brengen zodra zij regeermacht verkrijgen. Helaas is de realiteit vaak anders.
We hebben talloze voorbeelden gezien van partijen die, eenmaal aan in de macht, autocratisch (zelfheerschappij) en dictatoriaal regeren en een beleid voeren dat leidt tot uitsluiting van bepaalde groepen, corruptie in het overheidsapparaat en verarming van de bevolking mede door misbruik van onze belastinggelden.
Democratie biedt kansen voor vernieuwing en verbetering. Maar zoals u zelf al decennialang ervaart, kan de democratisch verworven macht ook worden misbruikt. En dit kan leiden tot uitsluiting, corruptie en schendingen van mensenrechten.
Het is daarom belangrijk dat we beseffen waarom de staat Suriname mensenrechtenverdragen heeft ondertekend en welke verplichtingen deze met zich meebrengen voor elke politieke partij die de ambitie heeft om te regeren. Het is toch prachtig om te weten dat u in een land woont waar de staat zich contractueel heeft verplicht de mensenrechten van elke burger, dus ook die van u, te respecteren. Maar wat zien we gebeuren?
Mensenrechtenverdragen en partijbeleid
De staat Suriname heeft talloze mensenrechtenverdragen ondertekend, waarin verplichtingen zijn vastgelegd om alle burgers gelijk te behandelen, ongeacht hun religie, geslacht, geloof, of welke andere status dan ook.
Deze verdragen zijn niet slechts symbolisch; ze vormen de ruggengraat van onze juridische en ethische standaarden. Ze zijn een constante herinnering aan de waarden die we als samenleving koesteren en waar we naar streven.
Politieke partijen hebben de plicht deze waarden en normen niet alleen te erkennen, maar ook actief na te leven en uit te dragen binnen hun eigen structuren en beleid. Politieke partijen moeten niet alleen tijdens de verkiezingscampagnes mooie woorden spreken over gelijkheid en rechtvaardigheid. Deze waarden moeten doordringen in hun eigen partijbeleidsvorming en uitvoering.
Elke partij moet zich afvragen: hoe beschermen we de rechten van minderheden? Hoe bestrijden we discriminatie op basis van gender, etniciteit of seksuele geaardheid? Welke maatregelen moeten we treffen om de belastinggelden daadwerkelijk aan te wenden voor nationale ontwikkeling? Hoe zorgen we ervoor dat onze burgers gezond zijn en voldoende verdienen om in hun onderhoud te voorzien? Hoe kunnen we een mindshift maken in ons denken en handelen door niet meer alleen te focussen op onze eigen enge belangen, maar het belang van de burgers vooropstellen? En dus gaan voor goed bestuur. Dit is toch niet zo moeilijk? Ik vraag mij af: is er echt geen ruimte in het hart en verstand van politici om hun hebzucht in te ruilen voor onbaatzuchtigheid?
Goed bestuur en politieke cultuur
Politieke leiders die goed bestuur willen bevorderen, moeten beginnen met het implementeren van de principes van goed bestuur binnen hun partijen. Dit houdt in dat er transparantie moet zijn in de besluitvorming, dat er verantwoording wordt afgelegd aan hun leden en het brede publiek. Dat vrouwen in gelijke mate als mannen kansen hebben om besluitvormingsposities te bekleden. Bovendien moeten zij intern als extern actief de strijd aangaan tegen corruptie.
Politieke partijen moeten erop gericht zijn om alle leden, ongeacht hun achtergrond, actief te betrekken bij het partijbeleid. Alleen dan kunt u verwachten dat zij deze waarden ook zullen naleven wanneer zij eenmaal regeermacht hebben verworven. Luister dus niet meer alleen naar hun woorden, maar kijk vooral ook naar hun daden. Want als er in het eigen politieke huis geen sprake is van goed bestuur, dan weten wij bij voorbaat dat zij dit land ook niet goed zullen besturen.
De komende verkiezingen zijn meer dan een strijd om de macht; ze zijn een kans om te kiezen voor een bestuur dat echt in dienst staat van het volk, dat mensenrechten respecteert en bepleit, en dat werkt aan een inclusieve en rechtvaardige samenleving. Politieke partijen moeten beseffen dat regeren vanuit een mensenrechtenperspectief geen keuze is, maar een ethische plicht.
Women's Rights Centre Suriname 