Judith Brielle haar roeping: werken en dienen met geduld

Jrg 23 no 2 mei 2026

Tekst Carla Bakboord

Wanneer iemand na jaren afscheid neemt van een publieke rol, worden vaak functies opgesomd, projecten genoemd en resultaten benoemd. Maar soms doet zo’n benadering tekort aan de mens achter het werk. Bij Judith Brielle, liaison officer van de United Nations Population Fund (UNFPA), voelt dat zeker zo. Terwijl haar pensioen nadert, sprak ik met jongeren, collega’s, activisten en professionals die in verschillende fasen met haar hebben samengewerkt. Sommige mensen gaan met pensioen en laten weinig sporen na. Maar Judith Brielle laat een onuitwisbare nalatenschap achter. 

Jessica Chandnani: Diepgewortelde betrokkenheid

Voor velen in Suriname die zich inzetten voor gendergelijkheid, seksuele en reproductieve gezondheid en rechten en sociale rechtvaardigheid is Judith zo iemand. Niet alleen omdat zij jarenlang het boegbeeld was van de UNFPA in Suriname, maar ook omdat zij haar werk nooit louter als beroep heeft gezien. Voor Judith was het altijd iets diepers: een roeping, een morele opdracht. In vrijwel elk gesprek dat ik over haar voerde, keerde dat beeld terug.

Wie met haar heeft samengewerkt, herkent haar gedrevenheid meteen. Zo beschrijft collega Jessica Chandnani haar als ‘exceptionally resourceful’, iemand die steevast meer doet dan van haar wordt gevraagd, niet alleen uit plichtsbesef, maar ook vanuit een diepgewortelde betrokkenheid bij de doelgroepen die zij diende. Jessica verwoordde het misschien het scherpst toen ze zei dat voor Judith werk nooit losstaat van wie zij is. “Haar levensdoel en haar werk zijn volledig met elkaar verweven”, zei ze. Jessica zegt hiermee iets wezenlijks over de manier waarop Judith zich altijd beweegt: “Niet als iemand die een functie uitvoert, maar als iemand die zich met overtuiging in een opdracht opstelt.”

In Judith vallen persoon en beroep samen. De vrouw die dagelijks opkomt voor meisjes en vrouwen, voor jongeren, voor gemeenschappen die zelden vanzelfsprekend worden gehoord, is dezelfde vrouw die achter de schermen met geduld blijft luisteren, verbinden, aandringen en soms onvermoeibaar duwen. Dat geduld, soms bewonderenswaardig groot, soms bijna overmoedig, hoort bij haar manier van werken.

Ik heb dat zelf mogen ervaren in onze samenwerking tussen het Women’s Rights Centre (WRC) en UNFPA. Wat mij altijd trof, was hoe Judith consequent oog hield voor groepen die gemakkelijk buiten beeld raakten. Niet alleen vrouwen in het binnenland en de districten, Marron- en Inheemse gemeenschappen, de LGBT-gemeenschap en mensen met een beperking, maar ook jongens en mannen, die in genderdebatten vaak worden vergeten alsof zij er geen plaats in hebben. Juist dat brede begrip van inclusie maakt haar benadering bijzonder.

Julia Terborg: Mensgerichte kracht

Judith werkte niet vanuit abstracte ontwikkelingsdoelen, maar vanuit een mensenoptiek. Julia Terborg, met wie ze jarenlang nauw samenwerkte, herkent precies diezelfde mensgerichte kracht. Zij beschrijft hoe Judith de principes Nothing about us, without us en Leaving no one behind nooit als slogans hanteerde, maar als onderdeel van de dagelijkse praktijk. “Niet vanuit een ivoren toren,” zegt Julia, “maar met respect voor lokale kennis en met oog voor de dagelijkse realiteit van mensen.” Volgens Julia is dat juist Judith haar kracht: “Ze vertaalt naar tastbare verandering, zonder de mens achter het beleid uit het oog te verliezen.” Maar Julia spreekt niet alleen over haar professionaliteit. Ze noemt haar ook een warm mens, met humor en lichtheid, zelfs in periodes van grote uitdagingen: “Een combinatie”, zegt Julia, “die Judith haar leiderschap impliciet menselijk maakt.”

Julia benadrukt hoe Judith bijdroeg aan de ondersteuning van ministeries en maatschappelijke organisaties bij de implementatie van verdragen over de rechten van vrouwen, adolescenten en kinderen. “In bijdragen aan wetgevingsveranderingen. In capaciteitsversterking van gezondheidswerkers en sociaal werkers. In de integratie van comprehensive sexuality education in curricula en trainingen.” Maar wie Judith alleen aan tastbare resultaten afmeet, mist misschien het wezenlijkste. Haar nalatenschap schuilt ook in de mensen die zij heeft doen geloven dat verandering mogelijk is. Vooral voor jongeren is dat van betekenis geweest, onderstrepen Michelle Belfor, Fezara Fraenk, Seran Naarden en Zdena Pelswijk.

Christien Naarden: Jongeren aanmoedigen

Onder leiding van Judith groeide de Youth Advocacy Movement uit tot meer dan een jongerenplatform; het werd voor velen een plek waar leiderschap werd geoefend, talent werd gezien en maatschappelijke betrokkenheid vorm kreeg. “Judith motiveert jongeren niet alleen om zich in te zetten voor anderen, maar moedigt hen ook aan om hun eigen professionele toekomst serieus te nemen,” vertelt Christien Naarden, mede-Soroptimist en collega. Diezelfde investering in jong leiderschap is ook voelbaar in haar betrokkenheid bij onze WRC-jongeren van SuYouthVillage, die zij stimuleert om vraagstukken rond hiv-preventie vanuit hun eigen perspectief te doordenken en vorm te geven, en daarmee zelf richting te geven aan verandering.

Dit soort investeringen in mensen laat zich moeilijk vangen in indicatoren. Daarom is het opvallend dat collega’s vaak woorden als vertrouwen, warmte en integriteit gebruiken wanneer ze over Judith spreken. Mensen wenden zich tot haar om haar deskundigheid, maar blijven bij haar vanwege haar menselijkheid. Zelf heb ik haar ook zo leren kennen. Als iemand met een sterke overtuiging, maar ook met gezelligheid. Iemand die zelfs in ingewikkelde processen lichtheid kan brengen. Iemand die kan vasthouden aan principes zonder star te worden. Dat is een zeldzame combinatie. En dat is ook wat haar leiderschap kenmerkt. Niet leiderschap als zichtbaarheid, maar als dienstbaarheid. Niet de behoefte om voorop te lopen, maar het vermogen om anderen mee te nemen. En ook daarin schuilt haar kracht. Daarin waren allen die ik sprak, opmerkelijk eensgezind. 

“In internationale ontwikkelingskringen wordt vaak gesproken over de ‘unfinished agenda’ van gendergelijkheid en rechten”, zegt Julia glimlachend. “Judith weet als geen ander dat dit geen abstracte agenda is, maar een dagelijkse werkelijkheid. Het werk is niet af. Maar dankzij mensen zoals zij is de agenda wel verder gebracht. Veel verder.”

Pensioen voelt daarom bij iemand als Judith niet als een afsluiting, maar eerder als een overgang. Want wie zo lang vanuit overtuiging heeft gewerkt, legt die betrokkenheid niet zomaar neer. Wij zijn ervan overtuigd dat Judith haar kennis, ervaring en moreel kompas zal blijven delen. En ik hoop tegelijk dat er nu ook ruimte komt voor rust, vreugde en het genieten van alles wat buiten het werk soms moest wachten. Want ook dat is verdiend. Grantangi Judith, dank voor je toewijding, je geduld en je geloof in mensen.