De kerk en homoseksualiteit: God is liefde 

Jrg 21 no 6 september 2024

Tekst Diana de Graven

Beeld Ngeo Boon Lin     

“Persoonlijk vind ik dit een heel gevoelig thema”, zegt dominee Diana de Graven, predikant van de Hervormde Gemeente Suriname, wanneer zij op 15 juni in Ons Huis een inleiding verzorgt over het thema ‘De kerk en homoseksualiteit’. Wat vind ik als heteroseksuele vrouw van homoseksualiteit? Moet ik er wel een standpunt of oordeel over hebben? Het gevaar is aanwezig dat ik over het hoofd zie dat het gaat over medemensen, hun gedrag, hun identiteit en wie ze zijn! Dit alles maakt dat ik voorzichtig ben.”

Bijbels  
“Ik ben geboren met het vrouwelijk geslacht, ik ben vrouw, ik ben heteroseksueel, ik ben predikant en maak deel uit van de Gemeente van Christus. De Bijbel is mijn leidraad. De meeste Bijbelteksten gaan niet direct over homoseksualiteit, maar wel over hoe als mensen met elkaar om te gaan binnen de gemeente van Christus en de wereld waar we in leven, werken en een bestaan hebben. Dus focus ik mij niet alleen op de vraag ‘wat vindt de Kerk van homoseksualiteit?’, maar ook de vraag ‘wat betekenen zij voor de Gemeente’. 

Hoe wil ik omgaan met zij die anders zijn, LGBTQ+ gemeenschap? Gastvrijheid en veiligheid bieden binnen de kerk en in het bijzonder als het gaat om zij die als anders gezien of ervaren worden. Met de Bijbel in de hand heb je niet zo een-twee-drie een duidelijk standpunt. Als dat zo was, zaten we nu niet hier met elkaar in gesprek! 

Het gaat erom hoe je de Bijbelse teksten leest. Wat is de context van deze teksten en wat zeggen ze ons nu? In de teksten gaat het om homoseksueel gedrag, zelf door heteroseksuele mannen geëtaleerd. Het had een cultische functie bij de omliggende volken; tempel prostitutie. Israël moest zich hiervan distantiëren. De Bijbel keurt overspel en verkrachting ook duidelijk af! 

We moeten dus niet alleen nadenken over wat wij als kerk van homoseksualiteit vinden, maar ook hoe wij als christelijke gemeente omgaan met broeders en zusters in ons midden die homoseksueel zijn. Welke ruimte bieden wij hen en moeten wij voorwaarden stellen voor hun gedrag. De Bijbel wijst niet direct een duidelijke weg ten aanzien van homoseksuele relaties van liefde en trouw, waarin respect, vrijheid en gelijkheid de basis vormen. En dat is nu wel waar het vandaag om gaat.”

Pastoraat
“Als voorganger ben ik geroepen om mensen te helpen. Gelovig, wijs en liefdevol hun weg te zoeken tot God. Dus ook homoseksuelen. Het is onder andere mijn taak om ruimte te creëren waarin verschillen kunnen bestaan en waarin we elkaar weten vast te houden en te verdragen. 

Ruimte betekent dat eenieder met zijn/haar persoonlijke opvattingen serieus wordt genomen. Dat je niet wordt weggekeken als je net wat anders denkt of anders vindt. Er zal een zekere mate van volwassenheid en liefde aanwezig moeten zijn om iemand die anders denkt of doet te aanvaarden als medebroeder of zuster.

Homoseksuelen zijn medemensen, medegelovigen, medeburgers. Niet het feit dat zij homoseksueel zijn staat voorop of is bepalend. De kern van ons christelijk geloof ligt in Galaten 2: 20 (Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij). Deze nieuwe identiteit in Christus heeft verstrekkende gevolgen voor hoe we met elkaar omgaan.” 

Aanvaard elkander zoals Christus je aanvaard heeft (Romeinen 15: 7)
“De opdracht is dus om elkaar lief te hebben en de eenheid te zoeken als het lichaam van Christus. Door deze nieuwe identiteit komen allerlei diepgewortelde maatschappelijke onderscheidingen weg te vallen. In Galaten 3: 26 – 28 schrijft Paulus: ‘Want door het geloof en in Christus bent u allen kinderen van God. U allen die door de doop één met Christus bent geworden, hebt u met Christus omkleed. Er zijn geen Joden of Grieken, slaven of vrijen, mannen of vrouwen – u bent allen één in Christus’. Natuurlijk mogen wij kritisch naar elkaars manier van leven kijken. We bedekken niet alles onder de mantel der liefde. De kerk is juist de plek waar kwaad en zonde bij de naam moeten worden genoemd en waar we ook leren om telkens in de ‘spiegel’ te kijken.

Het thema impliceert dat homoseksualiteit een zonde is. Wat is zonde en wat is geen zonde? De splinter en de balk! Zonde is niet voor iedereen hetzelfde. Wij zijn geroepen om de totale gemeente bij Christus te bewaren. Echter, er is veel dat in ons en om ons is dat dit in gevaar brengt. 

Niet de acceptatie van homoseksuelen brengt ons geloof in gevaar. Het is het voorbijgaan aan deze roeping. Ook homoseksuelen voelen zich als gelovige geroepen om de gemeente in naam van Christus te dienen en lief te hebben. Wij zijn allen één in Christus! We moeten erop vertrouwen dat God zijn weg gaat met een ieder van ons. 

Ik vind het belangrijk om hierover met elkaar in gesprek te blijven. Het blijft een moeilijk onderwerp. Het is belangrijk om eerlijk naar jezelf te kijken. Er diep doordrongen te zijn van het feit hoe heftig dit alles voor de ander is / kan zijn! 

Eenieder heeft wat over je te zeggen. Er is eenzaamheid, onbegrip, depressie, angst, verlatenheid, verdriet, verbittering en kerkverlating. Barmhartigheid en gastvrijheid zijn de hoge roepingen van de kerk. 

Als mens, heteroseksuele vrouw, voorganger pleit ik voor christelijke verdraagzaamheid en aanvaarding als kind van God en volwaardig lid van de gemeente. Ook al denk je anders over de ander. Maar vanuit het besef dat Christus ons aanvaard heeft tot heerlijkheid van God (Romeinen 15: 7). Mogen zijn liefde en mededogen ons allen de kracht geven om ook daadwerkelijk zo naar elkaar te kijken.”