gender

Life goes on

Genderoptiek Jrg 13 no 8 november 201 Rechten LGBTQI’s ea6
Door Carla Bakboord

Was dé lijfspreuk van Laetitia Astrid Beek, zeggen haar kinderen, collegae en kameraad Loes Monsels. Dat Titia zeer geliefd was en gewaardeerd werd, blijkt uit de vele facebookberichten van haar studenten en de toespraken tijdens de rouwdienst door familie, vrienden en collegae. Jethro en Chiara Wirth, haar kinderen, karakteriseren hun moeder als positieve energie. ‘Mijn moeder was altijd iemand die zei dat als je een doel voor ogen hebt, al is het vuilnisman worden, zolang je eerlijk aan je brood kan komen, ben je een aanwinst voor de maatschappij. En als je grote dromen hebt, ga ervoor en wees een voorbeeldfiguur zodat anderen naar je kunnen opkijken.’

Titia Beek studeerde in 1987 af als sociologe aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname (AdeKUS). Haar specialiteit was ontwikkelingssociologie, in het bijzonder beleid- en planning strategieën voor ontwikkeling. Ze heeft daarna diverse trainingen en cursussen in Suriname en in het buitenland gevolgd op het gebied van genderstudies, sociaal beleid en sociale ontwikkeling, management, human resource development, zelfevaluatie en accreditatie. Dit alles deed ze onder meer op de Moscow State University (1989), het International Institute of Social Studies in Nederland (2002), de Maastricht Summer University (1997) en de Bridgewater University in de Verenigde Staten. Titia stroomde in 1993 als onderzoeker het Instituut voor Maatschappij Wetenschappelijk Onderzoek (IMWO) binnen en bereikte in 1994 de headquarter van de universiteit, zoals zij de Faculteit der Maatschappij Wetenschappen (FMijW) weleens aanduidde. Tot 2001 werkte zij als algemeen docent en een jaar later werd zij benoemd tot hoofddocent. Titia was van 1994-2002 richtingscoördinator van de studierichting sociologie en van 2008-2011 decaan van de FMijW. In deze hoedanigheid vormde zij met Zsa Zsa Lenting een dynamisch dagelijks bestuur. Ruim vier jaar (2011- jan 2016) heeft zij het wetenschappelijk personeel vertegenwoordigd in het bestuur van de universiteit voorgezeten door dr. Ryan Sidin. Titia Beek had ook zitting in de Stuurgroep Accreditatie Universiteit van Suriname en in het bestuur van het Institute for Women, Gender and Development Studie (IWGDS). Bovendien was zij één van de grondleggers van dit instituut en heeft daarbij sterk gepleit voor de participatie van de Faculteit der Technologische Wetenschappen (FTeW) in het bestuur van het IWGDS. FTeW kwam met de eerste man in het bestuur.

 

Levenslustig

Titia was een drukbezette en hardwerkende professional. Toch wilde ze niet tot haar 60ste werken, herinnerde Monsels zich. Zij wilde andere dingen doen, korte verhalen schrijven over de vele spannende gebeurtenissen die zij heeft meegemaakt; ze had immers een beek vol verhalen. Volgens collega Rayah Bhattacharji had mw. Beek een niet te evenaren enthousiasme voor sociologie en voor het doceren. ‘Dit kan niet anders’, ondersteunt Monsels, ‘Titia was in hart en nieren een socioloog; een teamlid bij sociologie en iemand die bij uitstek als resource person gold voor de geschiedenis van de sociaaleconomische faculteit, later FMijW’. Julia Terborg kent haar niet anders dan levenslustig, always full of life. Bruisend van energie memoreert collega Josee Artist. ‘En met een hele positieve kijk op het leven, ook al toen ze ziek was’, vervolgt Terborg ‘Ik begreep toen weinig van het leven’, zei Kirtie Algoe, een van haar studenten. ‘Ik kwam mevr. Beek na een college op de gang tegen en ze vroeg mij altijd met een brede smile, hoe het met mij gaat. Breed smilend antwoordde ik goed, waarna vaak een korte babbel volgde. Hierbij bewoog ze dan enthousiast haar schouders, want zelden stond ze stil. Ze schudde haar hoofd. Maakte een stap links of een stap rechts of stappen links en rechts bij die tori. De positieve kijk die mevr. Beek op het leven had, hield mij ook bezig. Ik vroeg haar waarom zij altijd zo positief is. Ze keek mij aan en antwoordde -als je in Suriname vraagt hoe het met iemand gaat, dan zegt die vaak ‘ai go yere. het gaat goed, maar…. Het is altijd ‘maar’. Het moet toch goed gaan als je ’s morgens kan opstaan met een dak boven het hoofd en in goede gezondheid? Daarom als je mij hier ziet, gaat het altijd goed. Pas als je me niet ziet, kan er iets anders aan de hand zijn-.’

Ziek en betrokken

‘Ze was vaak in voor een gezellige tori’, vervolgt haar collega Terborg, ‘vooral over onze actieve studietijd op AdeKUS was het altijd lachen geblazen.’ Zó kende Helmut Chezius haar ook: ‘Eerst de humor en dan de ernst. En begon je toch met de ernst, dan nog sloot zij af met humor.’ Het bleef niet bij humor. Titia was ook heel maatschappelijk betrokken, altijd nadenkend over vraagstukken binnen en buiten de universiteit. En als het even kon, ondernam zij ook actie. Terug naar wat zij aan Kirtie zei -pas als je me niet ziet, dan kan er iets anders aan de hand zijn-. En inderdaad was er iets anders aan de hand, want velen zagen haar niet en zelfs niet meer. Ze werd ziek. En bleef ziek. Ook na twee jaar zagen zij haar niet. Zij had haar collegae en studenten nu wel van hun à propos gebracht, zoals Titia dat zelf zou verwoorden. Hier troost en bemoedigt de huidige Richtingscoördinator, Sociologie, Carol Jurgens: ‘Ondanks haar ziekbed bleef Titia bellen om mij te adviseren. Zij informeerde naar de zaken waar ik tegenaan liep en zou me ondersteunen waar ze kon. Ook tijdens haar ziekbed was ze helder, betrokken en vol energie uiteraard!’

‘Het leven is hard zonder onze moeder’, zegt Jethro, ‘maar Life goes on.’ Want, Titia zou heel ludiek zeggen -er is nog zoveel te doen-. Aan Loes Monsels zei ze eens -we zijn niet moe, want wij zijn moeder, hebben moed en gaan door, want dat moet-. Uit deze krachtige woorden putten haar kinderen, moeder, collegae en studenten moed en fluisteren zij allen onbevreesd. ‘Rust zacht ma, Titia. Dank voor de liefde aan je ouders, je oprechte vriendschap, je groot gevoel voor humor, je hele belangrijke bijdrage aan de vorming en begeleiding van je kinderen, kleinkinderen en studenten, en aan zoveel meer. We missen je. Ga in liefde en vrede lieve ma en vriendin.’

Bron: Toespraak Helmut Chezius namens de studierichting Sociologie

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: