Hij is er altijd voor ons – Tess, Xenne en René over hun vader Jules Fernandes

Jrg 23 no 3 juni 2026

Tekst Carla Bakboord
Beeld Collectie Fernandes

Er zijn mannen die in de publieke ruimte vooral bekendstaan om hun ondernemerschap, leiderschap of zakelijke successen. Maar wie zijn deze mannen thuis? Wie zijn zij als vader? Met Vaderdag in aantocht wilde ik eigenlijk Jules Fernandes, CEO van McDonald’s, zelf interviewen over hoe hij zichzelf als vader ziet. Maar nog voordat het gesprek goed en wel was begonnen, draaide hij de vraag om. “Is het niet beter om mijn kinderen te vragen wat voor vader ik ben? Ik denk dat je dan een realistischer beeld krijgt dan wanneer ik dat zelf moet beantwoorden.” Dus praat ik met zijn dochters Xenne, ondernemer, en Tess, die nog volop bezig is met haar studie, en met zijn zoon René, die als consultant werkt.

Wat begint als een Vaderdag gesprek over één man, wordt al snel een gesprek over vaderschap, voorbeeldgedrag en de stille manieren waarop kinderen hun ideeën over mannelijkheid vormen. Tess hoeft niet lang na te denken wanneer ik haar vraag hoe zij haar vader zou omschrijven. “Hij is ondernemend, the man of the family, en staat altijd klaar om mee te denken of te helpen. Hij is in zijn ziel nog jong en houdt van avontuur.”

Dat avontuurlijke blijkt niet alleen uit woorden. “Pa had in een ander leven een auteur kunnen zijn,” zegt Tess. “Hij hield de kinderen vroeger bezig met levendige verhalen. Hij nam ons mee op kleine tripjes in de bak van zijn oude pick-up: Granny mee op kleine tripjes. Dan zaten alle kinderen achterin en klapte hij de achterklep open alsof het een podium was. Dat was zijn theater. Voordat we gingen slapen, vertelde hij altijd zelfverzonnen verhalen. En wij vroegen hem soms dagen later om verder te gaan met hetzelfde verhaal,” vertelt René lachend. “Maar dan was hij allang vergeten wat hij eerder had verteld. Vervolgens begon hij gewoon opnieuw, stelde ons stiekem vragen over de personages en bouwde weer een heel nieuw verhaal.” Ook René omschrijft zijn vader als iemand met veel energie, altijd bezig en vol ideeën. “Een echte stuiterbal” noemt René hem.” Nu ik ouder word, herken ik steeds meer van mezelf in hem.”

Xenne en René herinneren zich allebei de momenten aan de eettafel, wanneer hun vader hen hielp met hun huiswerk. Beiden beschrijven hem als iemand die hoge verwachtingen stelde, streng kon zijn en in de mogelijkheden van zijn kinderen geloofde. Daar investeerde hij ook zelf tijd en energie in. 

In veel traditionele opvattingen over mannelijkheid, ook in onze Surinaamse context, worden vaders vaak gezien als degenen die discipline brengen, financieel voorzien en emotioneel wat meer op afstand blijven. Warmte en emotionele zorg worden vaker met moeders geassocieerd. De verhalen van Tess, Xenne en René laten een ander beeld zien: een vader die niet op afstand blijft, maar midden in het dagelijks leven van zijn kinderen staat. Xenne noemt haar vader een ‘front row and center kind of guy’. “Het maakt niet uit wanneer je hem nodig hebt, hoe laat, waar of in welk deel van de wereld,” vertelt ze. “Hij is er!”

Ook Tess beschrijft dat gevoel van zekerheid als bijna ontwapenend eerlijk. “Growing up had ik de volle overtuiging dat niemand zo sterk en zo slim was als papa. En eerlijk gezegd voelt dat nog steeds zo. Zolang mijn papa er nog is, weet ik dat hij liefde geeft en beschermend zal blijven.” René sluit zich daarbij aan. Als het gesprek op dankbaarheid komt, antwoordt René zonder aarzelen: “Bedankt dat je altijd aanwezig bent geweest. Ook als je het druk had, heb ik nooit het gevoel gehad dat je er niet was.” 

Soms zit liefde niet in woorden, maar in verwachtingen, discipline en aanwezigheid. De boodschap die alle drie de kinderen van hun vader hebben meegenomen, klinkt opvallend eensluidend: you can do anything you set your mind to.René hoort die boodschap nog steeds in zijn hoofd terug. “Vroeger dacht ik daar minder over na, maar nu ik ouder word, begrijp ik beter wat hij daarmee bedoelde”

Voor Xenne was die zin zichtbaar meer dan een aanmoediging; het werd een levenshouding. Inmiddels runt zij naast haar werk in het familiebedrijf ook haar eigen onderneming. En wanneer ze zichzelf beschrijft, duiken trekken op die ze onmiddellijk met haar vader associeert: “ondernemingszin, creativiteit, discipline, de neiging om meerdere dingen tegelijk te doen”, zegt ze met een glimlach.

Het gesprek kreeg nog een andere laag toen Xenne vertelde over relaties. “Wie ons leven binnenkomt”, zei ze bijna achteloos, “heeft het niet eenvoudig, omdat het voorbeeld thuis de lat behoorlijk hoog heeft gelegd. Als je ziet hoe mijn vader, mijn moeder en ons behandelt, kom je niet makkelijk onze familie binnen.” Ook René verwijst naar dat voorbeeld. “Voor mij is dat een belangrijk voorbeeld van hoe ik later zelf mijn gezin wil vormgeven.”

Met Vaderdag in aantocht vroeg ik me af welke herinneringen kinderen later met zich meedragen. Waarschijnlijk niet de grote levenslessen die vaders hopen over te brengen, maar de kleine scènes waaruit een jeugd bestaat: een vader langs de zijlijn bij een wedstrijd, die naast je aan tafel blijft zitten terwijl je worstelt met huiswerk, een vader die zijn eigen zorgen opzijzet zodat jij kunt blijven paardrijden, ook al vindt hij die sport doodeng. Misschien is het juist in die kleine momenten dat kinderen de liefde van een vader leren kennen. Niet alleen in bescherming of advies, maar ook in aanwezigheid. In een vader die zijn kinderen de ruimte geeft om hun eigen keuzes te maken. Een vader die meeleeft en op zijn eigen manier laat zien: jij doet ertoe. Want wat in het moment misschien gewoon alledaags lijkt, blijkt voor kinderen, zoals Tess, Xenne en René, een herinnering te zijn waar zij een leven