Succesvol WK vrouwenvoetbal uit de voetbalgeschiedenis geschrapt. Eerherstel na ruim vijftig jaar

Jrg 23 no 5 augustus 2026

Tekst Henna Guicherit

Terwijl velen nog nagenieten van het Fifa-Wereldkampioenschap (WK) mannenvoetbal, verheug ik mij nu al op het WK voetbal voor vrouwen. Volgend jaar kunnen wij in Brazilië weer genieten van oogstrelend vrouwenvoetbal van topklasse. En de succesvolle strijd die vrouwen voor deze tak van sport voeren, opnieuw uitbundig vieren. 

In 1970 vond in Mexico het WK mannenvoetbal plaats en een jaar later Copa ’71; het WK vrouwenvoetbal. In augustus 1971 reisden de vrouwenvoetbalteams uit Engeland, Argentinië, Mexico, Frankrijk en Denemarken naar Mexico City voor dit toernooi. Het voetbalminnende publiek van Mexico omarmde Copa ’71. De twee grootste stadions van het land liepen vol. De nationale televisie zorgde maar al te graag voor de verslaggeving vanwege het financiële voordeel.

Bij de finale in het Azteca stadion in Mexico City waren zo’n honderdtwaalf duizend toeschouwers aanwezig. Goed voor een internationale doorbraak. Maar een doorn in het oog van de vrouwenvoetbal haters.  Die hebben er alles aan gedaan om dit succesvolle WK vrouwenvoetbal te verbannen naar het rijk der vergetelheid. Fifa, maar ook de nationale voetbalbonden, distantieerden zich van het toernooi en de media repten er geen woord over. 

Ruim vijftig jaar lang ontkende men dat het ooit heeft plaatsgevonden. Er was zelfs geen Wikipedia-pagina van het toernooi. Copa ’71 zou nooit mogen plaatsvinden en heeft dus ‘niet plaatsgevonden’. Yu kan kibri yu granmama, ma yu no kan kibri en koso-koso.

Geen penis, geen voetbal
In Engeland, het toonaangevende voetballand in die tijd, bestond er sinds 1921 op alle voetbalvelden van de nationale voetbalbond een verbod op vrouwenvoetbal. Verenigingen die vrouwelijke voetballers toch toelieten werden uitgesloten van deelname aan competities. Voetbalmannen – gelukkig niet allemaal – waren de mening toegedaan dat voetballen een exclusief privilege was van zij die het ‘geluk’ hadden met een penis geboren te zijn. Geen penis, geen voetbal! Er waren ook medici die stelden dat voetballen niet goed zou zijn voor de baarmoeder en eierstokken. Kennelijk gold dit niet voor de teelballen en zaadcellen. 

In de door en voor mannen gedomineerde voetbalwereld zag men, met de opkomst van de eerste feministische golf, de bui al hangen. Onderdrukte vrouwen kwamen toen op voor hun emancipatie, kiesrecht, arbeidsrechten en toegang tot onderwijs. Het recht te voetballen zou daar zeker aan worden toegevoegd. En daar moest bijtijds een stokje voor worden gestoken. 

WK voetbalsters in ere hersteld
Dankzij de documentaire ‘Copa 71’ van Rachel Ramsay en James Erskine maakt de wereld in 2024 eindelijk kennis met een wereldkampioenschap vrouwenvoetbal dat decennialang uit de voetbalkronieken en volledig uit de geschiedenis was gewist. Het heeft de documentairemakers heel wat overtuigingskracht gekost om enkele spelers van toen voor de camera te krijgen. Die waren, door het doodzwijgen van hun succesvol toernooi, getraumatiseerd. Ook zij hadden er vijftig jaar niet over gesproken. De mooiste ervaring en sportprestatie uit hun leven werden hun ontnomen en doodgezwegen. Ze konden er niet eens openlijk over praten, laat staan het vieren. Vijftig jaar lang hebben zij het ver weg in hun geheugen weggestopt en doodgezwegen. Totdat Ramsay en Erskine hen ervan konden overtuigen dat Copa ’71 een WK vrouwenvoetbal van klasse was waar de wereld nu eindelijk kennis mee móet maken voordat het te laat is. Elba van Argentinië, Nicole van Frankrijk, Silvia van Mexico, Carol van Engeland en Elena van Italië, inmiddels al op leeftijd, stemden ermee in hun Copa ’71 ervaring met de wereld te delen. Toch is Copa’71 nog altijd niet erkend door de Wereldvoetbalbond Fifa. 

Money talks
Professionele vrouwelijke voetballers en wedstrijdofficials zijn niet meer weg te denken uit de moderne voetbalsport. Toch omarmt nog niet iedereen uit de macho-voetbalwereld deze verrijking  of  het recht van vrouwen en meisjes om te voetballen. Mocht de opmars van het vrouwenvoetbal niet zinnen, het verbannen naar het rijk der vergetelheid, is in deze tijd niet meer mogelijk. Ik twijfel er niet aan dat de deur voor het vrouwenvoetbal openblijft. Niet zozeer omdat men het recht van vrouwen en meisjes om te voetballen erkent, maar vanwege de commercialisering van de voetbalsport. Waarom vrouwenvoetbal verbieden als blijkt dat het miljarden kan opleveren? 

Mijne dames voetballers, blijf alert voor de aanvallen van vrouwenvoetbalhaters die niet kunnen dealen met vrouwelijke sporters die zich op het voetbalveld telkens weer bewijzen. Als ik terugblik op het WK vrouwenvoetbal 2023, dan kon ik er een weddenschap op afsluiten dat menig nationaal mannenelftal, waaronder Natio, het tegen enkele vrouwenelftallen zou afleggen. En dat is zwaar te verteren voor sporters die hardnekkig blijven geloven dat vrouwen ook in de sport, ondergeschikt zijn aan mannen. Die bijvoorbeeld menen dat de internationaal erkende coach, Sarina Wiegman, niet aan het roer van het Nederlandse mannenelftal zou kunnen staan. Wat zou ik blij zijn geweest  als de Surinaamse Voetbal Bond Wiegman als de nieuwe bondscoach van Natio zou hebben aangesteld.

Natio Uma
Ons vrouwenvoetbalelftal, bekend als Natio Uma, zal volgend jaar niet deelnemen aan het WK vrouwenvoetbal 2027 in Brazilië. De selectie heeft  hebben met wisselend succes deelgenomen aan de Fifa WK-kwalificatiewedstrijden. Hoewel de SVB bij de start van de kwalificatiewedstrijden benadrukte toegewijd te zijn aan het ontwikkelen van het vrouwenvoetbal in Suriname, krijgt de deelname aan deze kwalificatiewedstrijden geen schoonheidsprijs. En getuigt deze ook niet van toewijding aan het vrouwenvoetbal. Ik merk trouwens weinig initiatieven om het vrouwenvoetbal landelijk te promoten, terwijl Fifa, via de SVB, in het vrouwenvoetbal in Suriname investeert. Het is de hoogste tijd dat de SVB ertoe wordt bewogen een landelijke campagne te voeren voor het vrouwenvoetbal. WK-vrouwenvoetbal 2027 zal zeker een stimulans zijn en dat momentum mag de SVB en allen die het vrouwenvoetbal een warm hart toedragen niet aan zich voorbij laten gaan.-.